Arnaldur Indriðason - Winternacht

Op een ijskoude dag in januari wordt in de tuin van een flatgebouw het lichaam gevonden van een jongetje. Het jongetje, Elias, 10 jaar oud en van Thaise afkomst, blijkt te zijn vermoord. Inspecteur Erlendur onderzoekt de zaak met zijn twee vaste collega´s Elínborg en Sigurdur Óli. Het onderzoek concentreert zich in het begin op de school die Elias bezocht en de bewoners van het flatgebouw waar hij woonde. Op de school werkt een leraar die er rascistische ideeën op na houdt en in de buurt woont een pedofiel. Hebben zij iets met de moord te maken? Ook richt het onderzoek zich op het vinden van de broer van Elias. Zijn hij en een paar van zijn vrienden erbij betrokken? Terwijl het onderzoek vordert is Erlendur ook bezig met de vermissing van een vrouw. Is er een verband tussen de twee zaken?

De moord op het jongetje herinnert Erlendur aan zijn broertje die in een hevige sneeuwstorm verdween en nooit is gevonden en waarover Erlendur zich steeds schuldig heeft gevoeld. Het is voor hem een stevige motivatie om de moordenaar van Elias te ontmaskeren.

Vakkundig vertelt Indriðason het verhaal. Met ingetogen en sobere zinnen en woorden schildert hij de melancholieke Erlendur, die met zijn kinderen en zijn verleden in het reine probeert te komen, de gesloten gemeenschap van Thaise immigranten, het ijzige klimaat in de Ijslandse winter, de maatschappelijke problemen met betrekking tot racisme en integratie en de eenzaamheid waarin mensen soms als gevolg van een eigen keuze leven.

Het verhaal staat niet echt bol van de spanning maar het is goed opgebouwd, er zijn de nodige verrassingen en de ontknoping is niet de ontknoping die je verwacht. Arnaldur Indriðason heeft met Winternacht, geschreven in de voor hem zo karateristieke ingetogen schrijfstijl, weer een prachtig en goed leesbare misdaaroman het licht doen zien. Het boek ontroert. Aanbeveling genoeg om het te lezen.

Arnaldur Indriðason - Onderstroom

Erlendur is met vakantie en daarom is Elinborg belast met het onderzoek naar de moord op een jongeman, die in een grote plas bloed en met een t-shirt van een vrouw aan gevonden wordt in een apartement. Er zijn geen sporen van inbraak en Elinborg vindt in het apartement een paarse sjaal met de geur van tandoori kruiden en een verdovend middel Rohypnol dat vaak wordt gebruikt bij verkrachtingen.

Het onderzoek voert Elinborg naar een dorpje waarvan de bewoners erg gesloten zijn en nauwelijks willen meewerken aan de oplossing van de moord.

Arnaldur Indriðason is een rasverteller en ook met Onderstroom slaagt hij er weer uitstekend in een sfeer te scheppen die aangenaam en beeldend is en vooral heel erg plezierig leest. Het verhaal is niet echt spannend maar heeft voldoende inhoud om te boeien. Belangrijk zijn de beschrijvingen van de personages. Nu Erlendur met vakantie is wordt Elinborg uitgebreid ten tonele gevoerd en de lezer krijgt een goed beeld van wie zij eiegnlijk is. Het lijkt wel als of de oplossing van de moord naar het tweede plan is geschoven. Maar zelfs dan nog is het een goed geconstrueerd verhaal waarbij de lezer steeds weer op het verkeerde been wordt gezet.

Het kan zijn dat Indriðason met het naar voren schuiven van Elinborg nieuwe wegen inslaat. Dat zal moeten blijken bij het volgende boek. Ik kijk er naar uit.

Arnaldur Indriðason - Het koningsboek

De jonge IJslandse student Valdemar vertrekt naar Kopenhagen om zich te verdiepen in een studie Oudijslandse literatuur. Hij komt in contact met een aan drank verslaafde professor die er zijn levenswerk van gemaakt heeft een oud manuscript dat in de tweede wereldoorlog werd gestolen terug te vinden en weer naar IJsland te brengen. De professor weet Valdemar over te halen zich bij hem aan te sluiten en al snel komen zij in een wereld terecht waar nou niet bepaald zachtzinnig met mensenlevens wordt omgegaan als het erop aan komt het manuscript in handen te krijgen.

Arnaldur Indrišason is met Het koningsboek een andere weg ingeslagen dan wij van hem gewend zijn. Inspecteur Erlendur en zijn assistenten ontbreken. Ook de hele sfeer zoals wij die kennen uit zijn andere boeken ontbreekt. Geen diepe beschouwingen van de hoofdpersoon, geen beeldende beschrijvingen van het IJslandse landschap, geen interessante wendingen en goed opgebouwde spanning.

Arnaldur Indrišason vertelt een verhaal over passie voor oude literatuur en de bezetenheid van enkelen om het erfgoed voor de bevolking van IJsland in stand te houden. Een dergelijk gegeven vergt van de lezer dezelfde interesse en passie. Als die ontbreekt, spreekt het verhaal veel minder aan. Toch laat Indrišason weer zien dat hij een heel erg goede verhalenverteller is. En dat maakt Het koningsboek de moeite van het lezen waard. Het verhaal boeit zonder dat het echt spannend wordt. Het is goed in elkaar gezet maar over het geheel genomen in het net iets minder dan de boeken met Erlendur in de hoofdrol.

© Joop Liefaard